Φεστιβάλ

Cementary της Πατρίσιας Απέργη στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

Η Πατρίσια Απέργη επιστρέφει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με το “Cementary”, από 1 έως 3 Μαρτίου 2017, λίγο προτού ταξιδέψει με την παράσταση στη Λυών και τη Μασσαλία.

01.03.2017

Πώς μπορεί να επανακατοικηθεί η πόλη; Πώς ανακυκλώνουν την πόλη οι άστεγοι, χρησιμοποιώντας τα «νεκρά» σημεία της, τα κενά ανάμεσα σε δύο κτίρια, τους χώρους κάτω από μια γέφυρα; Πώς ένα είδος χορού, που πάει κόντρα στο ανθρώπινο σώμα και την οργανικότητά του, μπορεί μέσα από τον πόνο να γεννήσει ομορφιά; Πώς μπορεί μια κοινωνία, που λόγω κρίσης λειτουργεί κόντρα στην ανθρώπινη φύση, να παράγει ομορφιά, λυρισμό, να ξυπνήσει την αισιόδοξη πλευρά μας;

Η χορογράφος υποστηρίζει ότι «ανήκουμε σε μια γενιά που μας έχουν αρπάξει το μέλλον. Η μεγαλύτερη μορφή αντίστασης είναι να μπορείς να ονειρευτείς το μέλλον σου με αισιοδοξία και όχι προς την κατεύθυνση της καταστροφής.»

Η Απέργη, μια χορογράφος σε διαρκή διάλογο με την εποχή της και τα συνεχώς μεταβαλλόμενα κοινωνικά δεδομένα, μετά από τα era povera και Πλάνητες, βάζει και πάλι την πόλη στο προσκήνιο, για να τροφοδοτήσει σκέψεις γύρω από τους δυνατούς τρόπους (επανα)κατοίκησης. Μεσούσης της κρίσης, κόντρα στις κυρίαρχες «πένθιμες» αντιλήψεις, η πόλη εξακολουθεί να παραμένει ο κατεξοχήν χώρος στον οποίο οι κοινωνικές σχέσεις δημιουργούν διαρκώς τις συνθήκες για μια πιο αισιόδοξη απεικόνιση της ζωής. Ένα γενναίο εγχείρημα, με μουσική του Βασίλη Μαντζούκη και «συνοδοιπόρους», σε αυτή την ιδιαίτερη χαρτογράφηση, μερικούς από τους πιο εκλεκτούς χορευτές της νεότερης γενιάς: Εύα Γεωργιτσοπούλου, Νώντα Δαμόπουλο, Χαρά Κότσαλη, Γιώργο Μιχελάκη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Ηλία Χατζηγεωργίου.

Η Απέργη αντιμετωπίζει την αστική πραγματικότητα ως το πεδίο μιας ιδιόμορφης καλλιτεχνικής έκφρασης, ένα «έργο τέχνης» μέσα από το οποίο η πόλη ανακατασκευάζεται, πλάθεται από τη διαχείριση των εικόνων της. Η χορογράφος εντοπίζει, σε αυτήν ακριβώς την «αυτόχθονα δημιουργικότητα», τη δυνατότητα αντίστασης του κάθε υποκειμένου. Μια δύναμη απορρέει από τους εκφραστικούς κώδικες και το κινητικό λεξιλόγιο που εγχαράσσεται στο «σώμα» της πόλης, ικανό να τροφοδοτήσει νέους χορογραφικούς πειραματισμούς και αναζητήσεις.