“Στον Βυσσινόκηπο”: Μια ξεχωριστή Συναυλία – Προβολή στην Καλαμάτα

Ο «Βυσσινόκηπος», το τελευταίο έργο του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα, γράφτηκε το 1903, στις αρχές ενός αιώνα που θα άλλαζε την πολιτικοκοινωνική φυσιογνωμία όχι μόνο της Ρωσίας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Το έργο υπήρξε προφητικό, προεικόνιζε την επερχόμενη ρώσικη επανάσταση του 1905 και 1917. Ο Τσέχοφ πραγματεύτηκε την αδυναμία των αριστοκρατών να δεχτούν πως η Ρωσία μεταμορφώνεται, πως νέα κοινωνικά στρώματα έρχονται στο προσκήνιο. Η καταστροφή του βυσσινόκηπου -κτήμα οικογένειας αριστοκρατών- ήταν το σύμβολο τον παλιό κόσμο που κατέρεε. Ο Τσέχοφ οραματίστηκε τον «Βυσσινόκηπό» του ως κωμωδία, αλλά στο θέατρο Τέχνης της Μόσχας, όπου πρωτοπαρουσιάστηκε το έργο, ο Στανισλάφσκι το σκηνοθέτησε ως δράμα. Η δυσαρέσκεια του συγγραφέα ήταν έκδηλη, αφού είχε σχεδιάσει τα πρόσωπα του έργου «κωμικά». Ωστόσο, αυτά φαντάζουν συγχρόνως και τόσο «τραγικά» μέσα από τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις τους.

Ο «Βυσσινόκηπος», η τελευταία από τις 15 κινηματογραφικές ταινίες του μεγάλου Ελληνοκύπριου σκηνοθέτη, γυρίστηκε το 1999, στα τέλη ενός αιώνα που ολοκλήρωνε τον ιστορικό απολογισμό του. Ήταν η πρώτη φορά παγκοσμίως που το θεατρικό έργο «μεταφέρθηκε» στη μεγάλη οθόνη. Βασισμένος σε δική του μετάφραση ο Κακογιάννης απάλυνε τη συναισθηματική φόρτιση των τσεχοφικών χαρακτήρων. Συγκρότισε ένα δυνατό επιτελείο ηθοποιών -Σάρλοτ Ράμπλινγκ (Λιουμπόφ), Αλαν Μπέιτς (Γκάγεφ), ‘Οουεν Τιλ (Λοπάχιν), Κάτριν Κάρτλιτζ (Βάρια)- και απέδωσε μοναδικά το κλασικό έργο του Τσέχοφ. «Πρόκειται για την καλύτερη μεταφορά Τσέχοφ στην οθόνη» δήλωσε ο Αλεκ Γκίνες όταν διάβασε το σενάριο που του είχε προταθεί για να παίξει (αλλά η υγεία του δεν του το επέτρεψε).

_{Ναταλία Γεράκη}

Τη μουσική επένδυση της ταινίας εμπιστεύτηκε ο Μιχάλης Κακογιάννης στον Βλαντιμίρ Ασκενάζι. Ο φημισμένος Ρώσος πιανίστας και μαέστρος επέλεξε και ερμήνευσε έργα Τσαϊκόφσκι που ηχοφράφησε, ειδικά για τον «Βυσσινόκηπο», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ο σκηνοθέτης δικαιώθηκε για την εμπιστοσύνη του στον Ασκενάζι (ο Κακογιάννης είχε εξάλλου μουσική παιδεία, στα νιάτα του -πρωτού στραφεί στην ηθοποιία και τη σκηνοθεσία- υπήρξε τενόρος!). Τις υπέροχες μουσικές που ακούγονται στην ταινία συμπληρώνουν κι άλλες -μεταγενέστερων του Τσαϊκόφσκι Ρώσων συνθετών- που αποδίδουν εξίσου την ατμόσφαιρα της εποχής.