Το Τέταρτο Κουδούνι: Λυρική απορία ψάλτου, βηξ…

Και δώστου πάλι «Μποέμ», και δώστου πάλι «Μπατερφλάι», και δώστου πάλι «Κουρέα», και δώστου πάλι «Ριγκολέτο», και δώστου πάλι «Βαφτιστικό», και δώστου πάλι «Καρυοθραύστη», και δώστου πάλι «Αΐντα» -η ποσοστή «Αΐντα» στο Ηρώδειο άραγε να ’ναι;-, και δώστου πάλι «Κάρμεν» -η εξ αναβολής από πέρσι-, και δώστου τις επαναλήψεις…

Μεταξύ μας -για να μην κρυβόμαστε- αυτή η «φιλοσοφία», απ’ ό,τι έχω συμπεράνει, μια έξυπνη επινόηση -απορία ψάλτου βηξ…- είναι, για να καλυφθεί η αμηχανία η εκ του οικονομικού στριμώγματος απορρέουσα. Τι «ρίχνει τους προβολείς της στη σπουδαία ιστορική της διαδρομή», και «έργα που έγραψαν ιστορία», και «ένα αφιέρωμα στην πολυετή ιστορία του [«Ολύμπια»], η οποία ταυτίζεται με την μεταπολεμική Ελλάδα» και κουραφέξαλα…

Ας λέμε τα σύκα, σύκα. Απλώς για τα «δημοφιλή», που φέρνουν φράγκα πρόκειται. Και, ναι, σπουδαία κι αγαπημένα είναι, και, ναι, κι εγώ τα λατρεύω και, ναι, αρέσουν στο «ευρύ κοινό», και, ναι, θέλω να ξανακούσω τον Ριγκολέτο του Δημήτρη Πλατανιά αλλά νισάφι -εγώ, τουλάχιστον, έγκωσα! Αυτός είναι ο πρώτος προορισμός ενός κρατικού Θεάτρου; Απλώς να γεμίζει; Αυτή είναι φιλοσοφία Σωτήρη Χατζάκη.

Το «Καπουλέτοι και Μοντέκοι» του Μπελίνι -που νομίζω πως δεν έχει ξαναπαιχτεί ποτέ απ’ την Λυρική-, η πρώτη συνεργασία του Αντώνη Φωνιαδάκη με το Μπαλέτο της κι η μετάκληση κάποιων, καινούργιων για την Λυρική, σκηνοθετών -των οποίων, βέβαια, πέραν φιλοδοξιών, η αποτελεσματικότητα θα κριθεί- είναι τα μόνα που ξελασπώνουν το παντός καιρού ρεπερτόριο και κάπως σώζουν την κατάσταση. Την οποία, φέτος, ολίγον απογοητευτική την εισέπραξα…

Κι ομολογώ πως ανησυχώ. Διότι, υπέροχο φαίνεται το καινούργιο κτίριο -η καινούργια Όπερα- που υψώνεται ταχύτατα στο Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» αλλά με πορδές δε βάφονται αυγά… Πώς θα εγκατασταθεί η Λυρική στο καινούργιο κτίριο; Πώς θα λειτουργεί; Με τι χρήματα θα πορευτεί, όταν το χρεωκοπημένο, έτσι κι αλλιώς, ελληνικό κράτος και αδυνατεί και κωφεύει; Με τι ρεπερτόριο; Με τι δυναμικό; Σα να σπρώχνονται τα σκουπίδια κάτω απ’ το χαλί, σα να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια -«όλα τι ωραία, τι καλά, κάποια μικροπροβληματάκια υπάρχουν μόνο, που θα λυθούν μετά, μια ωραία πεταλούδα…».

Η τραγική κατάληξη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (που διατίθεται πλέον και στον Γιάννη Πλούταρχο…) αλλά και του της Θεσσαλονίκης, που ανάλογη τύχη έχει, δεν τους προβληματίζει; Εκτός κι αν οι ιθύνοντες κάτι περισσότερο ξέρουν από μας και δεν ανησυχούν. Ή ανησυχούν και μας το κρύβουν; (Οι δυο πρώτες φωτογραφίες του Στέφανου, η τρίτη του Βασίλη Μακρή).