“Προσπαθώ να βρω ένα νέο ανθρωπισμό”…
Λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση για τον τραγικό θάνατο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, η Wikipedia είχε ήδη ενημερώσει τα στοιχεία της με την ημερομηνία και τις συνθήκες θανάτου του διάσημου σκηνοθέτη. Τα ρήματα πέρασαν στον αόριστο (“ήταν”), και το μοιραίο περιστατικό περιγραφόταν σαν να είχε συμβεί πολύ καιρό πριν:
“Στις 24 Ιανουαρίου 2012, όντας πεζός, τραυματίστηκε σοβαρά από διερχόμενη μοτοσικλέτα στο διάλειμμα των γυρισμάτων της νέας του ταινίας “Η άλλη θάλασσα”, στη Δραπετσώνα. Το ίδιο βράδυ, άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση”. Σαν το τέλος μια ταινίας “ντυμένης” με θλιμμένη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου, και γραμμένης από σεναριογράφο που αρέσκεται στις δυσάρεστες για τους ήρωές του ανατροπές.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος δεν αντιμετώπιζε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας για να έχουν έτοιμο τον “επικήδειό” του τα media μόλις ερχόταν το τέλος, μία μακάβρια αλλά αναγκαία, σήμερα, πρακτική. Ωστόσο τα αντανακλαστικά των ΜΜΕ λειτούργησαν άψογα, ξετυλίγοντας από το ίδιο βράδυ που “έφυγε”, το νήμα της ζωής και του έργου του μέσα από λίγες αράδες και χαρακτηριστικά πλάνα ταινιών και αρχείου. Το τέλος ήρθε απρόσμενα και με τον πλέον τραγικό τρόπο, όπως δυστυχώς συμβαίνει και για πολλούς άλλους συνανθρώπους μας, δίνοντάς μας αφορμή να ανακαλύψουμε ή να ξαναδούμε τις ταινίες του και να μελετήσουμε το έργο του, που ήταν πραγματικά μοναδικό όσον αφορά σε κινηματογραφήσεις επί ελληνικού -καταρχάς- αλλά και γενικότερα βαλκανικού εδάφους. Ακόμα και το μη κακόβουλο κοινό αστείο σχετικά με τους αργούς ρυθμούς των ταινιών του, είναι ενδεικτικό τού πόσο χαρακτηριστικό ήταν το στυλ του και πόσο είχε “περάσει” στον μέσο Έλληνα η καλλιτεχνική αναγνωρισιμότητά του, κάτι που δεν είναι εύκολο αναφορικά με τον εγχώριο σύγχρονο κινηματογράφο και τους δημιουργούς του.
Ανάλογοι αξιόλογοι Έλληνες κινηματογραφιστές με ενδιαφέρουσες δουλειές διεθνούς βεληνεκούς υπάρχουν και θα υπάρξουν, η ευχή πάντως που έχουμε να κάνουμε, είναι να υπάρξουν κάποτε και οι κατάλληλες συνθήκες ώστε να μπορούν να αναπτύξουν όσο το δυνατό περισσότερο το έργο τους και να πάρουν ό,τι ιδιαίτερο έχει να προσφέρει η ελληνική και βαλκανική μας ιδιότητα για να το προβάλουν κινηματογραφικά στην κατεύθυνση μιας ευρύτερης κατανόησης του ανθρώπου και των λαών, κάτι που φαίνεται πως επεδίωκε και ο ίδιος ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σύμφωνα με λεγόμενά του:
“Καταπιανόμενος με τα σύνορα, τα όρια, την μίξη των γλωσσών και των πολιτισμών σήμερα, προσπαθώ να βρω ένα νέο ανθρωπισμό, έναν καινούργιο τρόπο”.
“Τι θέλω να συμβεί…; Απλά θέλω η ζωή μας εδώ να γίνει πιο ανθρώπινη. Πρέπει να επιστρέψουμε εκεί όπου θα βρούμε τι εξακολουθεί να έχει σημασία στη ζωή μας και είναι αυθεντικό”.
