Έγινε διάσημος, επειδή πέθανε…

Δεν ξέρω αν υπήρχε κόσμος που γνώριζε τον Νικόλα Γιγουρτάκη, εγώ όμως τον έμαθα μόνο και μόνο όταν έγινε θέμα ο θάνατός του. Κι αυτό είναι όντως παράξενο. Είναι συνηθισμένο να γίνεται εκτεταμένη κάλυψη στους θανάτους- ιδίως όταν είναι απρόσμενοι (θυμηθείτε την περίπτωση του Νίκου Σεργιανόπουλου)- αλλά αυτό αφορά τους ήδη διάσημους. Κάποιος να γίνεται διάσημος μετά θάνατον, ακριβώς επειδή πέθανε, είναι ασυνήθιστο. Κι ίσως η περίπτωση του Νικόλα Γιγουρτάκη να είναι μοναδική.

Τώρα γιατί επέλεξαν να τον κάνουν τόσο μεγάλο θέμα; Ίσως επειδή ανήκε στον ευρύτερο χώρο της showbiz, αλλά ως επιχειρηματίας. Ίσως επειδή είχε πολλούς φίλους και φίλες celebrities. Ίσως επειδή τα λαγωνικά της κίτρινης δημοσιογραφίας μυρίστηκαν ψητό, για διάφορους λόγους… Δεν ξέρω. Πάντως, σίγουρα κάνει εντύπωση.

Εντυπωσιάζει επίσης ο τρόπος που κράτησαν το θέμα “ζεστό” οι δημοσιογράφοι τόσες ημέρες. Πότε έβρισκαν δηλώσεις του αποβιώσαντος, στις οποίες έλεγε ότι ο Μπέκαμ είναι το πρότυπο του (και τον χαρακτήριζαν εξ αυτού Έλληνα Μπέκαμ, ενώ δεν έχουν καμία απολύτως ομοιότητα, ούτε φατσικά, ούτε σε καριέρα). Πότε μιλούσαν για τις σχέσεις του με διάσημες. Πότε φιλοξενούσαν δηλώσεις του πατέρα του για το θάνατο του. Πότε έβαζαν τον ρεπόρτερ με το τηλεοπτικό δελτίο σε άσκοπα live έξω από το σπίτι των δικών του, για να δείξουν μαυροφορεμένες celebrities πρώην συντρόφους του επιχειρηματία. Πότε έδειχναν την κηδεία του. Ή μας δείχνουν τι γράφεται στο facebook της τελευταίας του συντρόφου και τι γράφουν διάφοροι φίλοι σε άλλους φίλους και τα ρέστα… Μετά μπορεί να πιάσουν το twiter και πάει λέγοντας.

Δεν θα μιλήσω για τηλε-κανιβαλισμό ενός θανάτου, γιατί δεν νομίζω ότι είναι αυτή η περίπτωση. Αυτό που εκτιμώ είναι πως μια διασημότητα κατασκευάστηκε από τα media, μόνο και μόνο επειδή πέθανε πρόωρα.

Γιώργος Σμυρνής