Η Ελένη Γερασιμίδου είπε για την Ζέτα Μακρυπούλια: “Το περιβόητο Παρά Πέντε, δεν το είδα, αλλά ξέρω ότι έκανε ένα «νι κι ένα λι». Αυτό δεν είναι ερμηνεία!”
Και συνέχισε: “Πάντα υπήρχαν όμορφα κορίτσια. Βέβαια για μένα η ομορφιά πρέπει να συνδυάζει περισσότερα πράγματα“.
Στην Ελλάδα το να λες το αυτονόητο γίνεται θέμα στα κανάλια, αν αφορά δημόσια πρόσωπα και δη star της τηλεόρασης. Θεωρώ πως η Γερασιμίδου δεν είπε τίποτα περισσότερο από αυτό που βλέπουν όλοι. Όντως, η Αμαλία δεν έκανε τίποτα παραπάνω από ένα “βλάχικο” νι και λι. Όταν οι φράσεις της δεν είχαν λέξεις με νι και λι, ξαφνικά έπαυε να είναι αστεία (αν και για μένα δεν ήταν αστεία γενικώς!)
Όμως,όποια κι αν έβαζες να παίξει αυτό το ρόλο, είτε την Ζυγούλη, είτε την Καγιά, είτε τη Δαρμουσλή κ.α. αστεία θα φαινόταν στο κοινό. Το κόνσεπτ ήθελε απλά μια ωραία γυναίκα με σώμα μοντέλου, να μιλάει σαν “βλάχα”. Διότι, έτσι, και καλά, παρωδείται η λαμπερή εικόνα μιας διάσημης για την ομορφιά της γυναίκας.
Από το σημείο αυτό, ως το να βγάζεις την Μακρυπούλια ταλαντούχα κωμική ηθοποιό, επειδή το Παρά 5 έκανε μεγάλα νούμερα τηλεθέασης, υπάρχει απόσταση. Ωστόσο, για πολύ κόσμο αυτή επιτυχία του σίριαλ είναι επαρκής, για να την βάζει στο απυρόβλητο. Αυτό, όμως, είναι λάθος.
Φυσικά, υπάρχει και αντίλογος. Πουλάει η Μακρυπούλια. Άρα και να την χτυπήσεις, είναι εμπορικό. Όμως γι’ αυτό δεν φταίει η Γερασιμίδου, αλλά οι δημοσιογράφοι που τη ρώτησαν για την Μακρυπούλια, προκειμένου να κάνουν πιο εμπορική τη συνέντευξή τους. Θα μπορούσε βέβαια να πει, “δεν σχολιάζω συναδέλφους” και να τελειώνει. Αλλά, από την άλλη, γιατί να μην πει την άποψή της, αφού ρωτήθηκε σχετικά;
Με την συνέντευξη αυτή ανακινήθηκε πάλι το παραπλανητικό ερώτημα, αν είναι η Μακρυπούλια ηθοποιός. Προφανώς, όταν πρωταγωνιστεί σε σίριαλ σε επαγγελματικό επίπεδο, είναι. Το πραγματικό ζήτημα για την Μακρυπούλια και άλλους αστέρες και γενικότερα, είναι κατά πόσον είναι καλοί ή κακοί ηθοποιοί.
Το να αναρωτιόμαστε αν είναι ηθοποιός η Μακρυπούλια ή η Καγιά ή άλλοι (άλλωστε και για το Λάκη Λαζόπουλο εκφράζουν τέτοιες… “απορίες” κάποιοι ομότεχνοί του), απλώς μεταθέτει το ζητούμενο σε ένα άλλο πεδίο. Αντί να ψάχνουμε ποιό και πόσο είναι το ταλέντο του εκάστοτε καλλιτέχνη, αναλωνόμαστε σε προσπάθειες να ορίσουμε (και να περιχαρακώσουμε) την έννοια του ηθοποιού.
Οι ορισμοί είναι, συνήθως, θολοί, καθώς διαφορετικά θα ορίσει τον ηθοποιό ένας καλλιτέχνης του εθνικού και αλλιώς ένας που κάνει καριέρα στην τηλεόραση. Κι επίσης, το να διαχωρίζουμε τους ερμηνευτές σε ηθοποιούς και μη ηθοποιούς, δημιουργεί την απλουστευτική εικόνα ότι όλοι οι πραγματικοί “ηθοποιοί” είναι το ίδιο. Όμως, δεν είναι το ίδιο. Μεταξύ των λεγόμενων “πραγματικών” ή “ποιοτικών” ηθοποιών υπάρχουν τεράστιες διαφορές σε ταλέντο, σε στυλ, σε νοοτροπία σε επιλογές και σε πολλά άλλα.
Επομένως, καταλήγουμε στο ότι η Μακρυπούλια είναι (ή τουλάχιστον ήταν, όσο έπαιζε σε σίριαλ και στο θέατρο) ηθοποιός. Καλή ηθοποιός, όμως; Πιστεύω πως όχι.
Γιώργος Σμυρνής
