Μπάμπης Στόκας: Καταλήξαμε να πληρώνουμε την φυλακή μας

Σεπτέμβριος 11, 2017
Βγάζει καινούργιο δίσκο, γράφει τραγούδια ξανά με τον Φίλιππο Πλιάτσικα, ετοιμάζει κινηματογραφικό σενάριο και σχεδιάζει μια σειρά επετειακών live με τους Πυξ Λαξ. 


Φωτογραφίες: Χρήστος Σκυλλάκος
tweet
share
Ποιος είναι ο Μπάμπης Στόκας; Ενας καλλιτέχνης που αγαπά το μέλλον του περισσότερο από το παρελθόν του; Ο τραγουδιστής που έχει βαρεθεί να λέει τις παλιές επιτυχίες που ταυτίστηκαν με τη βαθιά φωνή του ή εκείνος που φλερτάρει ξανά με τους ένδοξους Πυξ Λαξ;
 
Είναι ο πρώην frontman μιας μπάντας που δεν ενέδωσε στη «μαγαζίλα» ή αυτός που υπέκυψε στις σειρήνες ενός talent show; Είναι ένας μαθητευόμενος ζωγράφος ή ένας φιλόδοξος σεναριογράφος μαύρων κωμωδιών; Το άκρως ενδιαφέρον, μέσα στην αντίφαση του, πορτρέτο του Μπάμπη Στόκα προκύπτει σε μια συνέντευξη και με μια μόνο αφορμή: Την εμφάνιση του στη σκηνή του Bolivar Βeach Club την Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου.  

 

Πως διαλέγεις τις συνεργασίες;
 
Αυτό είναι το ζητούμενο. Οι συνεργασίες. Στο τελευταίο δίσκο ήταν οι συνεργασίες που με καλέσανε. Άκουσα τα τραγούδια, μου άρεσε ο στίχος και έτσι είπαμε να πούμε τα μισά ο Γιώργος Νταλάρας και τα μισά εγώ. Οι συνεργασίες έτσι γίνονται. Έχει κάποιος μια ιδέα, σου το προτείνει και αν σου αρέσει το κάνεις.

 


Με τον Νταλάρα έχετε συνεργαστεί και στο παρελθόν. 

Ναι, πράγματι. Στη δικιά μας τη γενιά όλοι έχουν δουλέψει μαζί του. Μας καλούσε εκείνος. Ο Γιώργος πάντα καταλάβαινε τι γινόταν γύρω του. Εμείς τότε είμασταν πιο φρικιά αλλά ήταν ωραίες όλες οι συνεργασίες που έχουμε κάνει μαζί.

 


Είπες πως σε ενδιαφέρει ο στίχος.

Με απασχολεί πολύ ο στίχος. Να γράψω μελωδίες μου είναι εύκολο αλλά μου είναι δύσκολο να γράψω κάτι που να στοχεύει σε αυτό που έχω στο μυαλό μου. Να μπορέσω να το πω απλά και ουσιαστικά. Γι’ αυτό υπάρχουν τραγούδια που έχω δυσκολευτεί να τα φτιάξω. Τραγούδια που με ταλαιπώρησαν. Και είναι άλλα που τα έφτιαξα με την μια. Και με ενδιαφέρει πάντα η έμπνευση. Δεν μπορώ να γράψω κατά παραγγελία. Δεν μπορώ να μου πουν: «Κάτσε, πάρε δέκα χιλιάρικα και γράψε ένα τραγούδι». Μου φαίνεται πολύ παράξενο. Είναι άλλοι που το κάνουνε και μπράβο τους. Εγώ θέλω τον χρόνο μου.

 
 

Θες να είναι βίωμα δηλαδή. Βιώματα είναι εν τέλει τα τραγούδια σου;

Η τέχνη είναι σε μεγάλο βαθμό βιωματική. Όλοι τα ίδια πράγματα λένε αλλά ο καθένας τα λέει με βάση το δικό του βίωμα.

 


Όπως είχε πει ένας καλλιτέχνης παλιότερα: «Όλοι μας μια ταινία προσπαθούμε να φτιάξουμε όλη μας τη ζωή».

Σωστό. Αυτό προσπαθείς να κανείς. Βασικά σκηνοθέτες είμαστε, με μια έννοια πιο ανοιχτή. Τι κοιτάμε; Αυτό που θέλεις να πεις, το θέμα, το σενάριο, την αισθητική προσέγγιση, και ποιοι θα παίξουν. Το ίδιο πράγμα είναι. Είχε δίκιο αυτός που το είπε.

 

Ο καλλιτέχνης οφείλει να κάνει του κεφαλιού του

 


Κάποια παλιότερα τραγούδια είχες πει πως πλέον δεν σου αρέσουν.

Φυσιολογικό δεν είναι αυτό;

 


Γιατί συμβαίνει; Χάνουν την επικαιρότητα τους, είναι μια στιγμή που πέρασε;

Αυτό συμβαίνει είτε από βαρεμάρα, είτε γιατί μου θυμίζουν μια στιγμή που δεν θέλω να την λέω όπως όταν είναι ένα τραγούδι που το λες επί τριάντα χρόνια. Εδώ μια γυναίκα ερωτεύεσαι βαθιά και μπορεί μετά από δυο χρόνια να μην θες να την βλέπεις. Φαντάζεσαι μετά από τριάντα χρόνια! Υπάρχουν τραγούδια που έχω πει άπειρες φορές και συλλαμβάνω το εαυτό μου να τα λέει σαν... κασετοφωνάκι.

 
 

Αυτό δεν είναι μια συνέπεια της δουλειάς του μουσικού; Να κινείται βάει αυτού που θέλει το κοινό να ακούσει;

Είναι μια παγίδα αυτό και στην οποία έχουμε μπει όλοι. Ο κόσμος έρχεται στις συναυλίες να ακούσει τις επιτυχίες. Ή να ακούσει το τραγούδι του που του άρεσε. Αν δεν το παίζω και κάθε φορά που έρχεται αυτό δημιουργεί δυσαρέσκεια. Μου έχει τύχει πολλές φορές να έρχονται και να μου βάζουν χέρι. Αν έχεις κάνει πενήντα δίσκους και διακόσια τραγούδια, στη συναυλία πρέπει να παίξεις τριάντα επιτυχίες. Θα βάλεις και δυο τρία για πάρτυ σου. Αλλά τι να πρωτοπείς;

 


Stokas Mpampis2

 

Όπως η δισκογραφία αντιστοιχεί σε μια νέα σου πρόταση έτσι επιδιώκεις να κάνεις και με τις εμφανίσεις σου; Δεν θα έπρεπε το κοινό να την αγκαλιάσει;

Κανονικά ναι. Αλλά το κοινό θα έπρεπε να είναι εκπαιδευμένο. Προετοιμασμένο. Είναι ωραίο να πας να ακούς τον Μπάμπη που τον έχεις δει είκοσι φορές φέτος και να μην ακούσεις πάλι το «Δεν θα δακρύσω πια για σένα». Αλλά έχεις δίκιο. Ο καλλιτέχνης οφείλει για μένα να κάνει του κεφαλιού του. Και να πληρώνει όπως πληρώνουν όλοι το τίμημα της επιλογής του. Αν και στις εποχές που ζούμε είναι πολύ δύσκολο. Γιατί και ο καλύτερος μπορεί να μην έχει δουλειά. Έτσι, γίνεσαι και λίγο μικροπρεπής με τον εαυτό σου. Έχεις ανασφάλεια. Αν και ουσιαστικά είναι ανύπαρκτη. Αν εσύ κάνεις ένα πρόγραμμα που θα το ευχαριστηθείς, συνήθως θα το ευχαριστηθεί και το κοινό. Απλά είσαι και εσύ με την αμφιβολία και η αμφιβολία δεν δουλεύει στην τέχνη.

 

Δεν επιδιώκω τη μοναξιά. Την τραγούδησα αφοριστικά και όχι ως ήρωας

 


Και πως εκπαιδεύεται ο κόσμος;


Καλώς ή κακώς, αυτό το κάνεις εσύ. Είχε περάσει ένα διάστημα με τους Πυξ Λαξ που ο κόσμος δεν ερχόταν στις συναυλίες. Ήθελε μαγαζάκι – μπουκαλάκι. Είχαμε κάνει επιτυχία μεγάλη αλλά δεν ερχόταν ο κόσμος στα live, δεν ήθελε να κάθεται όρθιος. Αυτό άλλαξε με τα χρόνια κι εμείς δεν κάναμε πίσω.

 

 

Ο νέος σου δίσκος ονομάζεται «Φυλακές υψίστης ασφαλείας». Είναι ο μικρόκοσμος μας;

 
Είναι η μοναξιά που ζούμε. Καταλήξαμε να πληρώνουμε την φυλακή μας. Αυτό είναι το ζήτημα μου. Πως όλοι είμαστε χαρούμενοι που είμαστε μόνοι μας. Θεωρούμε τη μοναξιά κατάκτηση- την έχουμε θεοποιήσει. «Όλα καλά φίλε, είμαι καλά μόνος». Ενώ όταν γυρνάμε σπίτι και κλείνει η πορτούλα πίσω μας, δεν είναι ακριβώς έτσι. Αυτό ήθελε να πει και η Ελεάνα που έγραψε το βιβλίο, στο οποίο βασίζονται οι στίχοι. Είναι ένα σκληρό βιβλίο γιατί σκληρά είναι και αυτά που γίνονται γύρω μας. Άλλο όμως είναι η μοναχικότητα και άλλο η μοναξιά. Δεν την επιδιώκω. Την τραγούδησα αφοριστικά και όχι ως ήρωας. Διότι είμαστε κοινωνικά όντα. Και όλη αυτή δουλειά με το Facebook. Σκέψου με το Instagram, είχα βάλει κάποτε πενήντα φωτογραφίες. Μετά το παράτησα, προτιμώ να κάνω μια έκθεση φωτογραφίας μια στιγμή να είμαι και εγώ εκεί. Με το Facebook λοιπόν έχω πρόβλημα. Και με την εικόνα σου που την επικροτούν άλλοι πέντε χιλιάδες απομακρυσμένοι τύποι. Που κανείς δεν σε κοιτάει στα μάτια να σου πει «Μπράβο ρε φίλε, τι ωραίο αυτό που έκανες χθες!». Ώστε να το βλέπεις στο πρόσωπο του ότι το εννοεί ή και ότι δεν το εννοεί. Μου αρέσει να τους αγγίζω τους ανθρώπους, να τους ακουμπάω, να τους κοιτάζω στα μάτια. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι η ουσία. Αν δεν έχεις μια καλή προσωπική ζωή δεν μπορείς να κάνεις πράγματα σημαντικά, ούτε να διαφοροποιηθείς από το σωρό. Όταν έχει χαθεί αυτό, φυσικά και η φυλακή είναι υψίστης ασφαλείας και έχεις πληρώσει και τα κόμιστρα. Και μας έχουν κάνει πολύ φοβισμένους.

 
 
Αν δεν έχεις μια καλή προσωπική ζωή δεν μπορείς να κάνεις πράγματα σημαντικά ούτε να διαφοροποιηθείς από το σωρό
 
 
 
Μήπως το να μας κάνουν φοβισμένους έχει ένα βαθύτερο στόχο;
 
Φυσικά. Και είναι μακροχρόνιος σχεδιασμός. Ποτέ δεν γίνεται κάτι χωρίς πολλή δουλειά. Για τη σαπίλα που υπάρχει έχει γίνει δουλειά. Κάποιοι έχουν δουλέψει. Έχει γίνει δουλειά για να φτάσει η χώρα σε αυτό το χάλι. Δεν έγινε ξαφνικά με το τρίτο μνημόνιο. Έχει γίνει από τότε που δεν υπήρχαν μνημόνια. Σου λέει: «Θες να πάρεις αυτό το διαμέρισμα, που κάνει ένα εκατομμύριο». Και επειδή δεν έχεις, θα χρωστάς. Πρέπει να χρωστάς. Αν χρωστάς, δεν είσαι το παλικαράκι που νόμιζες. Είσαι ένα άλλο παιδάκι. Της σφαλιάρας.
 


Stokas Mpampis4
 
 
Έχεις δεχτεί ποτέ καλλιτεχνική απόρριψη, σε σημείο που σε κάνει ν' αναρωτηθείς αν αξίζει τον κόπο; Ακόμη και όταν βρήκες την αναγνώριση;
Πολλές φορές. Η "πριν" απόρριψη όμως δεν σε πειράζει. Αν έχεις μια μικρή μπάντα, είναι φυσιολογικό να τη φας. Όταν όμως γίνεις μεγάλος και ξαφνικά βρίσκεσαι στην άκρη, σε πειράζει. Αλλά αυτή είναι και η δημιουργική απόρριψη. Πιστεύω αυτό που λέγανε οι παλιοί «Όταν βλέπεις την επιτυχία να φεύγεις, όταν βλέπεις την αποτυχία να γυρνάς». Είναι παλιές, σοφές κουβέντες.

 

Στην ιστορία του X-Factor είμαι το "κακό σπυρί" και αυτό με εξιτάρει

 


Πως αποφάσισες να συμμετέχεις στο X-Factor; 

Εμείς, στην εποχή μου, δεν είχαμε τηλεόραση και εκτός αυτού η μεγάλη δημοσιότητα κάνει κακό. Σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που όντως είσαι. Αυτά τα show στήθηκαν, ίσως αν το πάρω από την συναισθηματική πλευρά, για να βρούνε ένα ταλέντο. Στο εξωτερικό, η μεγάλη διαφορά είναι, πως αυτό το ταλέντο που θα βρουν ξέρουν τι θα το κάνουν. Εδώ κανείς δεν ξέρει τι θα το κάνει το παιδί. Το μόνο που κάνει τόσα χρόνια είναι να ανοίγει το πρόγραμμα στα λαϊκά μαγαζιά. Να κάνει ένα δίσκο που δεν γουστάρει, να συνεργαστεί με ανθρώπους που δεν γουστάρει, να πάρει τα ελάχιστα των ελαχίστων. Εγώ πήγα σε αυτό το show για να μπορέσω να τους πω την άλλη πλευρά. Πως αυτό είναι μια πόρτα επικίνδυνη και οφείλεις να είσαι ο εαυτός σου. Αληθινός. Να δώσεις το 100% των δυνατοτήτων σου και να το ευχαριστηθείς. Είμαι το "κακό σπυρί" σε όλη αυτή την ιστορία και αυτό με εξιτάρει. Εκεί πήγα ως Μπάμπης. Δεν είμαι άλλος που εξυπηρετεί κάποια πράγματα.
 
 
 

Η μεγάλη δημοσιότητα κάνει κακό. Σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που όντως είσαι

 

 

Νιώθεις ότι κάτι κάνει τον κύκλο του; Αναφέρομαι στους Πυξ Λαξ.
 
Είναι αλήθεια. Είχαμε σκυλοβαρεθεί και για αυτό σταματήσαμε το συγκρότημα. Κάναμε τις μεγάλες συναυλίες το 2011 με αφορμή τον θάνατο του Μάνου. Είχαμε πει όταν σταματήσαμε την μπάντα το 2004, ότι το 2014 θα ξανακάνουμε πέντε - έξι μεγάλες συναυλίες. Όχι ότι θα ξαναφτιάξουμε την μπάντα. Αλλά γουστάρουμε να ξαναπαίξουμε. Δεν μπορεί να σου πει κανείς τίποτα. Και όποιος έρθει. Είχαμε πει με τον Φίλιππα, κάθε 8 με 10 χρόνια να κάνουμε μια μεγάλη συναυλία και να μας γνωρίζουν οι νέοι, άνθρωποι που δεν μας είδαν ποτέ και έτσι είπαμε του χρόνου να παίξουμε άλλα πέντε μεγάλα live, σε στυλ γιορτής, με φθηνό εισιτήριο. Δεν έχουμε όμως σκοπό να συνεχίσουμε τους Πυξ Λαξ. Τελειώσανε. Έφυγε και ο Μάνος που ήταν ο συνδετικός κρίκος. Είπαμε με τον Φίλιππα: «Λες να γράψουμε κανένα τραγούδι μαζί; Κι αν μας κάτσουν εφτά τραγούδια, καλό είναι». Και έτσι δεν έχεις την αγωνία της επιτυχίας.

 
 

Σκέφτεστε δηλαδή να κυκλοφορήσετε δίσκο;

Προχτές γράψαμε ένα τραγουδάκι μαζί. Είχε πολύ ενδιαφέρον.

 

Δεν έχουμε σκοπό να συνεχίσουμε τους Πυξ Λαξ. Τελειώσανε. 

 

 

Να περιμένει το κοινό ένα καινούριο δίσκο από τους Πυξ Λαξ;

Έχουμε πει ότι θα προσπαθήσουμε να κυκλοφορήσουμε ένα καινούριο δισκάκι. Εμείς που έχουμε απομείνει. Έχουμε πάει στην παλιά γειτονιά που πηγαίναμε, ξαναγράφουμε με τους ίδιους ανθρώπους που γράφαμε τότε, ώστε να πιάσουμε την διάθεση και την ατμόσφαιρα. Και αυτό λειτουργεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι η μπάντα θα συνεχίσει να υπάρχει. Δεν έχει κανέναν λόγο. Θα βγάλουμε τον δίσκο και τα τραγούδια θα ακουστούν έπειτα στα πέντε μεγάλα live που είπαμε.

 

Stokas Mpampis3

 

Ασχολείσαι με άλλες τέχνες;

Ζωγραφίζω. Μου αρέσει η ζωγραφική πάρα πολύ. Και τώρα γράφω ένα σενάριο, για σινεμά. Γράφω μια ταινία που είναι η μισή πραγματική και η μισή μυθοπλασία. Είμαι σε μια ερευνητική φάση τώρα. Έχει μεγάλη πλάκα γιατί είναι μαύρη κωμωδία, γιατί η ζωή μας ήταν μαύρη κωμωδία. Αν «κάτσει» μια μαύρη κωμωδία είναι ωραίο γιατί είναι εξαιρετικό είδος. Γιατί έχει μέσα του αυτή την χαρμολύπη. Δεν προσπαθώ να αποδείξω πως είμαι κάποιος σούπερ σεναριογράφος και επειδή πιστεύω πάρα πολύ στον λόγο, εγώ γράφω κάτι δικό μου – γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε σενάρια είναι αλήθεια – και ό,τι γίνει. Θα κάνω καλό casting και θα διαλέξω σοβαρούς συνεργάτες.

 

 

Άρα εσύ νιώθεις ο δημιουργός.

Εγώ είμαι ο κεντρικός δημιουργός. Θα διαλέξω σκηνοθέτη που θέλω. Θέλω την γνώμη του αλλά η ταινία είναι στο κεφάλι μου. Την έχω δει όλη.

 

Αυτή η θέση σου καταργεί πολλά στερεότυπα ότι ένας μουσικός βγαίνει απλά και τραγουδάει, ενώ εσύ προσπαθείς να εκφραστείς με διάφορους καλλιτεχνικούς τρόπους.

Αυτό που είπαμε στην αρχή. Είμαστε σκηνοθέτες βασικά. Γράφεις ένα τραγουδάκι και σκέφτεσαι πως θα το ντύσεις. Θα το πάω στο βουνό, θα του βάλω ψιλοτάκουνο... Ένας από τους λόγους που αγαπώ πολύ τον κινηματογράφο και την ζωγραφική είναι γιατί μου αρέσει η εικόνα, το κάδρο. Και για να είναι καλό, είναι θέμα συνεργατών. Γιατί ένας άνθρωπος φτάνει, για να την «φας». Να τρελαθείς. Αλήθεια είναι πως αυτό το διάστημα με εξιτάρει περισσότερο η ταινία, παρά η μουσική.
 
 
 

Στην Ελλάδα την τέχνη πολλοί την θεωρούν... τσάμπα. Κανείς δεν ασχολείται

 
 
 
Η τέχνη στην Ελλάδα;
Την τέχνη πολλοί την θεωρούν... τσάμπα. Κανείς δεν ασχολείται. Πας στο κρεοπώλη και σου λέει «Μπάμπη θα μου δώσεις ένα δισκάκι;» και απαντάς «Εσύ θα μου δώσεις τρία κιλά, κρεατάκι;» Το ίδιο είναι αν το βλέπεις σαν δισκάκι. Εργασία είναι όμως. Δούλεψαν τριάντα τύποι εκεί και με κίνδυνο να αποτύχουν. Η δουλειά που έκαναν δηλαδή να μην επιφέρει καμιά απολαβή.

 

Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι πολιτικό όν;
Πρέπει να είσαι πολιτικοποιημένος. Στην Αρχαία Ελλάδα αν δεν ήσουν, σε διώχνανε. Σε εξορίζανε. Έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

  • Χώρος:

    Ο Μπάμπης Στόκας εμφανίζεται την Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου στις 21.00 στο Bolivar Beach Club με τον Λεωνίδα Μπαλάφα και τη Βίκυ Καρατζόγλου.


  • Τιμές Εισιτηρίων: Προπώληση: 10€ | Ταμείο: 13€
  • Πληροφορίες: Bolivar Beach Club: Ακτή του Ήλιου, Άλιμος. Πληροφορίες - Κρατήσεις: 697 0367 684 Μετακίνηση: Τραμ στάση «Καλαμάκι», Λεωφορεία: 101,142, A1, A2, B1, B2, X96 στάση 3η Καλαμακίου – Transportation Check Link: http://www.zee.gr/stop/1549

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Προσθήκη σχολίου