Ρίττερ, Ντένε, Φος
1Με κοφτερή ματιά και εξ ίσου κοφτερή γλώσσα, κριτικάρει με σφοδρότητα και πρωτοφανή διαύγεια πνευματική, τα βαθειά κοινωνικά προβλήματα που δρουν καταλυτικά στην ψυχή και το πνεύμα του ανθρώπου.
Θέμα του η οικογένεια σαν μια μικρογραφία της κοινωνίας, της χώρας. Mιά κόλαση εκμηδένισης και ακύρωσης των παιδιών της.
Πώς τα θύματα γίνονται με τη σειρά τους θύτες σε μια πορεία που δεν έχει τέλος. Πώς η παντοδυναμία του χρήματος παραμορφώνει όλα τα φυσικά χαρίσματα τους και τα μετατρέπει σε τραυματισμένα τέρατα. Ο ανελέητος πόλεμος- το φοβερό αλληλοφάγωμα για την επικράτηση του εγώ. Σ' αυτό που φαινομενικά μοιάζει φυσικό και αποδεκτό ο Μπέρνχαρντ βάζει ένα μεγεθυντικό φακό- παρατηρεί και φανερώνει την μέθοδο αλληλεξόντωσης ο ένας του άλλου.
Το έργο διαδραματίζεται στο αρχοντικό της βαθύπλουτης οικογένειας Βόρρινγκερ σ'ένα προάστιο της Βιέννης στη διάρκεια μιάς μέρας.
Τα πρόσωπα είναι τρία αδέρφια- δύο αδερφές- Ρίττερ και Ντένε και ο αδερφός τους Λούντβιχ.
Είναι η μέρα που η μεγάλη αδερφή- Ντένε- έχει φέρει για μόνιμη εγκατάσταση στο σπίτι τον φιλόσοφο αδερφό της Λούντβιχ- ύστερα από την παραμονή του επί είκοσι χρόνια στο ψυχιατρείο. Η Ντένε ένα πρόσωπο απόλυτα προσκολλημένο στις αρχές και το πνεύμα της οικογένειας Βόρρινγκερ προσδοκά να εντάξει και πάλι τον αδερφό της στο σπίτι και στα ιδανικά του.
Η Ρίττερ είναι πρόσωπο εντελώς αδιάφορο για τα ιδανικά αυτά αλλά και για οτιδήποτε άλλο- είναι τελείως αντίθετη με τη πρωτοβουλία αυτή της αδερφής της να φέρει στο σπίτι τον αδερφό τους τον οποίο θεωρεί τέρας εγωισμού και καταπιεστή τους.
Ο Λούντβιχ είναι πρόσωπο βασανιστικά απορροφημένο από τη σκέψη του και βασανιστικά εξαρτώμενο από την οικογένεια αυτή και το σπίτι τη 'κόλαση των Βόρρινγκερ' όπως το ονομάζει. Ο αγώνας του να εξουσιάσει την σκέψη του είναι εξουθενωτικός για τον ίδιο και για τους άλλους. Η σύγκρουση μεταξύ των τριών είναι βίαιη και ανελέητη.
Πρόκειται για μια δυνατή γραφή του μεγάλου σύγχρονου- κλασσικού πια συγγραφέα, Τόμας Μπέρνχαρντ, που αυτή την χρονιά γιορτάζονται σ' όλη την Ευρώπη τα 80 χρόνια από την γέννησή του.
Συντελεστές:
μετάφραση: Βασισμένη σε μία μετάφραση της Ιωάννας Μεϊτάνη
σκηνοθεσία: Δημήτρης Καταλειφός, Άννα Κοκκίνου, Ράνια Οικονομίδου,
Πάνος Παπαδόπουλος
σκηνικό: Εύα Μανιδάκη
φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
.
Αθήνα
ΣΦΕΝΔΟΝΗ Από 19/01 έως 08/04
1 ΣΧΟΛΙΟ
-
27 Ιαν 12 Γράφτηκε από Μαρίνα
Υπέροχη παράσταση. Αυτό είναι θέατρο. Ηθοποιοί που καταφέρνουν να ταυτιστούν απόλυτα με τους χαρακτήρες τόσο που δεν βλέπεις τίποτα άλλο πέρα από το ρόλο τους. Κείμενο ποιητικό και φιλοσοφικό. Σκηνοθεσία επιβλητική σε ένα χώρο ζεστό και φιλόξενο.
Μορφές που σου μένουν στο μυαλό, αν τους γνωρίσεις δεν τους ξεχνάς. Αγωνία υπαρξιακή και ερωτήματα εκφρασμένα με θεαματική αμεσότητα. Απλές καθημερινές κινήσεις γίνονται αφορμή για να φέρουν το θεατή αντιμέτωπο με μια αλήθεια που σοκάρει: Αυτό που διαφοροποιεί τους ανθρώπους μεταξύ τους είναι ο τρόπος που αισθάνονται το νόημα της ζωής και το νόημα του θανάτου. Για κάποιους η ζωή συμβολίζεται με την ασφάλεια, τη ρουτίνα, τις εξαρτημένες σχέσεις, τη μνήμη, την ιεροτελεστική επανάληψη και την επιβεβαίωση που προσφέρει. Για άλλους αυτά ακριβώς συμβολίζουν το θάνατο και ζωντανοί νιώθουν μόνο με την ελευθερία, την αλλαγή, την αυτονομία, την ανεξαρτησία, τη διαρκή αναζήτηση και αμφισβήτηση κάθε δεδομένου. Αλλαγή ή συντήρηση; Μοναξιά ή συντροφικότητα; Αυτονομία ή σύμβαση; Ο,τι και να επιλέγει κανείς ο φόβος του θανάτου είναι που τον οδηγεί είτε στην ασφάλεια της πλήξης είτε στην ανάγκη να της ξεφύγει. Τόσο γλυκό και τόσο αληθινό. Ο Καταλειφός κερδίζει με την εξαιρετική ερμηνεία. Η Κοκκίνου απόλυτη. Η Οικονομίδου θαυμάσια. Τους ευχαριστώ πολύ.
Προσθηκη σχολιου
ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΠΟΛΗ
ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗΣ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
“Η μέθοδος Gronholm”- Ανατροπές... χωρίς ντροπές!
Το σκληρό θέμα των μεθόδων προσλήψεων σε μια επιχείρηση αναλύεται… [...]
“Τα άγρια αγόρια” στο Ίδρυμα Μιχ. Κακογιάννης- Σαρκάζουν αλλά δεν τρομάζουν
Ο σπουδαίος Αργεντίνος συγγραφέας Μπόρχες είχε δηλώσει κάποτε πως συχνά… [...]
Λιωμένο βούτυρο στο θέατρο Θησείον – Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα
Πόσο εύκολα μπορεί ένα έργο από δράμα να γίνει κωμωδία… [...]
Ρίττερ, Ντένε, Φος- Σόι πάει το... σάπιο βασίλειο!
"Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανίας" λέει ο Μαρκέλος… [...]
Νίκη της Λ. Αναγνωστάκη στο Εθνικό- Αγαπούλα, την κουκούλα!
Εμφύλιος εκτός έδρας- στη Γερμανία- από Έλληνες μετανάστες. Ένα έργο… [...]
Μακμπέθ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών - Η καρδιά του φονιά!
Ένα από τα μεγαλύτερα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ και της… [...]
Ερωφίλη του Χορτάτση στο Εθνικό: Ο Βασιλιάς, ο στρατηγός κι ένας μοιραίος έρωτας!
Ένα δύσκολο κείμενο και μια εξίσου δύσκολη παράσταση. Η Ερωφίλη… [...]
Οδυσσεβάχ: Ο ήρωας των παιδιών!
"Οδυσσεβάχ!" "Οδυσσεβάχ!" φώναζε ένα τσούρμο πιτσιρίκια μετά το τέλος της… [...]
Φαύστα του Μποστ στο θέατρο Στοά- Στην τραγωδία σπάμε πλάκα!
Μια μοναδική περίπτωση στο ελληνικό θέατρο είναι ο Μποστ. Τόσο… [...]
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Δημήτρης Καταλειφός: “Αν παίζονται μόνο εμπορικά έργα, το θέατρο θα πεθάνει!”
Ο Δημήτρης Καταλειφός είναι πολύ σημαντικό κεφάλαιο στο ελληνικό θέατρο.… [...]
Γιώργος Χρυσοστόμου: “Κανείς δεν είναι άγιος!”
Ο Γιώργος Χρυσοστόμου αυτήν την περίοδο είναι ήρωας και για… [...]
Χρήστος Νινιός: "Οι δισκογραφικές δεν αντιμετωπίζουν την μουσική σαν μουσική"
Ο Χρήστος Νινιός είναι ένας νέος και ιδιαίτερα ταλαντούχος τραγουδιστής… [...]
Show από τον συγγραφέα Kroetz για Stallerhof: "Ήθελα τα έργα μου να είναι όπλα. Τελικά είναι νεροπίστολα!"
Αυθεντικός; Αφοπλιστικός; Φευγάτος; Τέρας ειλικρίνειας; Όποιον χαρακτηρισμό και να χρησιμοποιήσει… [...]
Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Το ΚΚΕ λειτουργεί σαν παραθρησκευτική οργάνωση
"Είμαι γυμνιστής από τα 18 και πολιτικοποιημένος από τα 16… [...]
Παναγιώτης Φαφούτης- Ο Παράδεισος χωρίς μάσκες...
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Παναγιώτης Φαφούτης μιλάει στο monopoli.gr με αφορμή την ταινία… [...]
Χρήστος Λούλης: Οι άνθρωποι της ΕΡΤ είναι ερασιτέχνες!
Ο Χρήστος Λούλης είναι ένας ηθοποιός εγνωσμένης ευαισθησίας, με ποιοτικές… [...]












