Κοινό στοιχείο των δύο ομάδων είναι ότι ανήκουν στα, επονομαζόμενα υποτιμητικά, P.i.g.s (Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain). Τα pigs, βέβαια, στο ποδόσφαιρο μόνο pigs δεν είναι. Μάλιστα, οι μεγάλες ομάδες Ισπανίας και Ιταλίας (Barca, Milan, Real κλπ) είναι οι ατμομηχανές του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και ως προς την παραγωγή θεάματος και ως προς τις κατακτήσεις τίτλων.

Ίσως όποιος χάνει στην πολιτική, την οικονομία ή τον πόλεμο, να κερδίζει στο ποδόσφαιρο. Είναι κι αυτό μια μορφή (αναίμακτης) εκτόνωσης των συγκρούσεων. Ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση μου φαίνεται δύσκολο να πιστέψω ότι ο Σουηδός Ibrahimovic ή ο Αργεντίνος Messi καθορίζουν το επίπεδο του παιχνιδιού τους σε σχέση με τα οικονομικά προβλήματα του ιταλικού ή του ισπανικού κράτους και τις ανάγκες ανόρθωσης του ηθικού των λαών των δύο χωρών. Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι το μεσογειακό ποδόσφαιρο, με τα χαρακτηριστικά που έχει, αυτή την περίοδο μοιάζει να είναι κυρίαρχο σε σχέση με το ποδόσφαιρο που παίζουν οι χώρες της κεντρικής Ευρώπης (Αγγλία, Γερμανία, Ολλανδία), οι οποίες ήταν κάποτε - και οι Άγγλοι ακόμα είναι- πανίσχυρες.

Στις τελευταίες διοργανώσεις του Champions League το ταλέντο του Messi και το επίπεδο ποδοσφαίρου που αποδίδει συνολικά η Barcelona δίνει τον τόνο στον θεσμό. Κι έρχονται τώρα οι άλλες δυο μεσογειακές υπερδυνάμεις (η Real των 9 τροπαίων και η Milan των 7) να δείξουν τα δόντια τους. Αν μη τι άλλο, δεν θα πλήξουμε!


Γιώργος Σμυρνής